De architectonische opgave is, een facilitair complex ten dienste van een permanente rustplaats. Memorial. Rituelen rond geboorte, huwelijk en dood verdwijnen of veranderen. Door een hernieuwde acceptatie maakt de dood geleidelijk aan weer deel uit van het openbare leven. Wat mij tegen staat van de huidige dodenakkers, is dat zij niet uitnodigen. Ze zijn verstopt, ergens in de periferie en hebben een buitengewoon introvert karakter. Dodenakkers zijn relatief sterk geconcentreerd, welliswaar geen massagraf, maar toch. Wegens chronisch ruimtegebrek worden algemene graven al na tien jaar geruimd. Daarnaast is er weinig tot geen opvang van nabestaanden meer. Geen tijd, is het veel gehoorde excuus.
De opgave is dus, een uitnodigende plek te creeeren om overledenen te begraven, en een verblijfsruimte waar hun nabestaanden kunnen rouwen.

De relevantie voor het vakgebied is van sociologisch belang. We gaan ons realiseren dat begraafplaatsen deel uitmaken van ons cultuurbezit zoals kerken, musea of natuurgebieden. Een begraafplaats is als een archief dat ons laat zien hoe wij momenteel met de dood omgaan.

Het doel is dat de dood weer onderdeel wordt van het dagelijks leven.